Horizontaal geloven

‘Meer dan de helft Nederlanders niet religieus’, kopte het Centraal Bureau voor de Statistiek op zijn website. Kranten, nieuwswebsites en het NOS-journaal namen het bericht gretig over. In het artikel zelf blijken de conclusies genuanceerder dan de kop suggereert. De desbetreffende enquête ging over de vraag of Nederlanders zich tot een specifieke religieuze groepering rekenden, niet over religiositeit. Maar kan je eigenlijk geloven zonder andere gelovigen?

Kerklidmaatschap (of expliciete religieaffiliatie) en religiositeit zijn twee heel verschillende dingen, betoogt religiewetenschapper Ernst van Hemel in Trouw. Hoewel hij niet alles tot ‘religie’ wil rekenen, noemt hij ook stille tochten en ‘Boeddhabeelden bij tuincentra’ in de context van ‘nieuwe religiositeit’. Die religiositeit kan zowel collectief – de stille tochten – als individueel – de Boeddhabeelden – beleefd worden. “Horizontaal geloven” verder lezen

Historisch licht op de nacht

Heb je het gisteravond gemerkt? Dat het echt donker was? In veel Nederlandse steden werd gisteren de Nacht van de Nacht georganiseerd. Tijdens dit jaarlijkse evenement laten bedrijven en overheidsinstanties onnodig licht voor één keertje uit. ’s Nachts rijden we door verlichte fietstunnels, laten we onze hond tegen lantaarnpalen plassen en we eten tomaten die gekweekt zijn onder lampen. Je staat er niet vaak bij stil hoeveel verlichting er om ons heen is. Tijdens een echt donkere nacht merken we pas wat duisternis is.

Met de Nacht van de Nacht willen de natuur- en milieuorganisaties aandacht vragen voor lichtvervuiling. Al ons kunstlicht zorgt voor ecologische schade, omdat dieren en planten hun biologische klok verliezen. Maar ik denk dat we ook iets anders kunnen leren van deze georganiseerde duisternis. Mensen zijn nachtdieren geworden. En die Nacht van de Nacht is ook een beetje een historische re-enactment.

“Historisch licht op de nacht” verder lezen

Happiness will be served at the dinner table

A long table with steamy pots, a relaxed barbecue in the park or maybe even that well-deserved kebap after a night out with friends; eating can make us very happy. However, it is not just the food which makes it so pleasant. The fact that you do it together is just as important. In a recent article, anthropologist Robin Dunbar concludes that people who regularly eat with others feel better about themselves and feel more embedded in their communities. When asked by a journalist of The Guardian how sharing food can have such significant psychological and social effects, Dunbar admits that “we simply do not know”. Somehow, eating together triggers the brain to release hormones such as endorphin which create a pleasant feeling. While eating together, Dunbar argues, our brains get a bit ‘high’. He is not the first to point out the social and psychological side effects of sharing food for humans. Long before neuroscience, surveys and experiments, writers noticed the importance of the common meal. As the ancient Greek philosopher Plutarch wrote, “we invite each other not to eat and drink, but to eat and drink together”.

Read the full article on MindMint.