De perfecte ratel

Jasje Dasje column nr. 2 – gepubliceerd in de Streeknieuws van 7 december 2011

De fiets is voor een student zijn kostbaarste bezit. Hij koestert zijn fiets als Robert Vuijsje een stel Antilliaanse billen. En net als Vuijsjes perfecte zwarte vrouwenbips moet een perfecte studentenfiets bij voortbeweging schudden en drillen. Daarbij moet de band een lichte boggel hebben, staat het stuur een beetje scheef en moet de kettingkast ratelen of, nog fijner, schel snerpen. De fiets moet ook vooral niet duur zijn. De gouden regel: Je kettingslot is duurder dan de roestige rammelbak waar hij om heen zit.

De beste fietsen zijn de klassieke modellen. De Union waarmee oma het Pieterpad reed in 1947 of de onverwoestbare Gazelle waarmee opa nog naar de kazerne fietste voor zijn militaire keuring. Ouderwets? Nee joh! Met een nieuw bandje, een gelzadeltje en een fietslichtje van de Fietsersbond rijden deze standvastige tweewielers weer als nieuw. Bijna nieuw dan, want als ze té nieuw zijn weet je dat een bezatte zwerver er mee aan de haal gaat om hem voor twee filtersigaretjes door te verkopen op de Grote Markt. Hiervoor is een preventieve maatregel: Het spuiten van je fiets zodat deze zó lelijk is dat zelfs een dakloze met een verruimde geest hem nog niet de moeite waard vindt.

Groningen is de stad waar het altijd herfst is, zo zei de dichter Jean Pierre Rawie ooit in een mooi interview met Vrij Nederland. Groningen is grijzig en kleurloos, maar de fietsen zijn alles behalve dat. Regelmatig rammelen er fuchsiapaarse, kanariegele en My-Little-Pony-roze modellen langs je heen. Soms al die kleuren door elkaar als ijzeren reproducties van Mondriaan, Appel en Pollock.

Je fiets moet niet alleen oud en goedkoop zijn vanwege het diefstalrisico. Als je fiets niet gestolen wordt dan rijd je hem wel eens in de prak. De kruisingen naast de Korenbeurs zijn voor fietsers wat de Place Charles de Gaulle in Parijs is voor automobilisten. Volgens mij vergoeden de verzekeringen deze kruispunten nog wel, in tegenstelling tot de Place Charles de Gaulle, maar dat dit nog uit kan zal er mee te maken hebben dat de meeste studenten te arm zijn om überhaupt een fietsverzekering af te sluiten.

Als het fietsgevaar niet van louche tweewielerhandelaars of botsende wegpiraten komt dan is er nog een ander infrastructureel probleem: bejaarde Duitse toeristen. In groepjes lopen ze verdwaasd door het centrum. Het is als een compliment op te vatten dat ze de Groninger straten verwarren met hun eigen schöne pünktliche boulevards, maar het is ook wel ronduit ärgerlich dat ze maar niet willen begrijpen dat de straat niet voor voetgangers is.

Nu u dit alles gelezen heeft denkt u waarschijnlijk dat u nog beter al huppelend een mijnenveld kan oversteken dan dat u zich fietsend in de prachtige Groninger binnenstad begeeft. Ach, zo erg is het ook weer niet. Als u op citytrip gaat naar Groningen dan raad ik u de fiets van harte aan. De tips die ik dan kan geven zijn het kopen van een goed fietsslot en het beschikken over stalen, beter nog platina, zenuwen. Mocht u toch kiezen om Groningen te voet te verkennen: Ga alstublieft niet, zoals de Duitsers, midden op straat lopen. Als u dat toch wilt doen raad ik u alsnog het huppelen over een mijnenveld aan. Dat is immers een stuk veiliger.