Op Texel werd ik overvallen door een vlaag van nostalgie. Een nostalgie die niet bijtend was, niet knagend, maar een soort zachtaardige weemoed. Ik was een weekend op Texel met huisgenoten. Het was één uur ’s nachts en we stonden in feestcafé De Wijsneus, een club in De Koog. De dj draaide een mengeling van Jan Smit en top 40 danshitjes en schreeuwde op willekeurige momenten ‘Hallo Texel!’ door zijn microfoon. Hij kondigde aan dat Merel net 16 was geworden. Toen viel het me op. Iets wat ik nog maar zelden zie, maar wat op Texel zo alom aanwezig is dat het je haast ontgaat: bijna alle jongens op Texel hebben een stekeltjeskapsel.

Waar zijn ze gebleven, die fiere haren doordrenkt met piskleurige gel uit aanbiedingspotten? Ik mis ze. Voor mij zijn stekeltjes zo Nederlands als kaas, Ot en Sien en Poolse hoeren. Stekeltjes zag en zie je in het buitenland nauwelijks. Alleen in Nederland kom je ze tegen, zei het stukken minder dan voorheen. Vroeger waren stekeltjes nog hip. Iedereen had stekeltjes. Statische hoogpolige tapijten, spijkerbedden of een woelige verzameling spiesen die je doorgaans onderin een val van een Egyptische grafkamer tegenkomt. Het was een sport om je kapsel zo glanzend, hard en hoog mogelijk te krijgen. En dan met je hoofd inbeuken op een boom en laten zien hoe ver je er in kon steken. Die goeie ouwe tijd.

Op Texel zag ik even een Nederland dat inmiddels verdwenen lijkt. Een Nederland van donkerblonde jongens met rode wangen en fiere stekeltjes op hun hoofd. Texel is dat stukje Nederland dat als een onverzettelijk Gallisch dorp stand houdt tegen de wereldse sluikse invloeden vanaf de Keizersgracht. Texel laat Wilders’ hart sneller slaan. Het is dat eiland waar mensen nog Nederlands leven; in harmonie met hun schapen, duinen en stekeltjes. Texel is ons eigen Arcadia.

Nationalisme is mij grotendeels vreemd, maar toen ik de Texelse stekeltjes zag brak er iets in mij. Lieve geschiedenisstudenten, laten wij weer trots zijn op ons vaderland. Fortificeer uw haren, laat ze ten hemelen reiken en herstel het oer-Hollandse stekeltjeskapsel weer in haar oude glorie.

Gepubliceerd in de Ubdate van  april 2012

Je kent ze, die verjaardagsfeestjes. Je moest zo vaak mee, je hebt zo vaak sociaal moeten doen tegen al die vage kennissen en je hebt zo vaak meegeholpen met het inrollen van augurken in boterhamworst. Je weet al hoe het gaat. Dat eindeloze zitten op die herniastoelen van de zolder, neefjes die hyper worden van alles met suiker en kleurstof en die gebruikelijke reeks vragen: hoe gaat het op school dan? Je doet toch geschiedenis? Zit je een beetje dooie mensen te onderzoeken?

Nee, dat doen pathologen. Francine Oomen meets Bear Grylls: hoe overleef ik, als historicus, de burgerlijke verjaardagen van mijn ouders? Hier volgt een technische uiteenzetting van hoe je enkele archetypen gasten kunt behandelen:

• Het ‘Wat wil je worden dan?-type’

Het liefdevolle type dat je wil behoeden voor een armzalig leven in de tochtige niches van de arbeidsmarkt. Dat zijn of haar dochter communicatiewetenschappen of vrijetijdsmanagement studeert aan InHolland laten we even buiten beschouwing. Daar krijg je ruzie van en het blijft toch een feestje. Vertel diegene simpelweg dat je graag diplomaat wilt worden. Diplomaat doet het altijd goed. Diplomaat heeft een air van kleffe handdrukken, glimmende Mercedessen met rood-wit-blauwe vlaggetjes bij de koplampen en een loon ver boven modaal. En je kunt nog lekker bijverdienen met het pendelen van een onsje cocaïne of een stuk gestolen antiek met je diplomatieke paspoort.

• Het ‘Word je leraar dan?-type’

Het hartverwarmende type dat je wil behoeden voor een leven voor de klas, een bestaan dat gelijk staat aan de trieste vorm van existentie waar bovenstaande archetype je voor wil beschermen. Tactiek is gelijk aan die hierboven.

• De zielsverwant

Een persoon, meestal een man, die zich als amateurhistoricus inzet voor de historische vereniging van Kekerdom en denkt dat hij in jou het ideale praatpaaltje heeft gevonden. Is erg enthousiast over het feit dat uit zijn onderzoek bleek dat Napoleon zijn dorp ooit passeerde. Napoleon stapte van zijn paard en deed een zware boodschap in een aangrenzend weiland. Het feit dat Napoleon het, als groot veldheer, behaagde om op het Kekerdomse gras te schijten geeft het prachtige gehucht toch opeens een heel andere historische gloed. Het dorp is opeens onderdeel van iets groters, door die drol.

• Dé PVV’er

Elk feestje kent z’n PVV’er. Dé PVV’er is niet de doordachte tegenstemmer en ook niet de gedupeerde kleinburger die door de PvdA in de steek is gelaten. Het is diegene die in zijn meningsvorming zo exhibitionistisch is als Heleen van Royen in een hotelkamer met een spiegel, een telefoon en een internetverbinding. De PVV’er strooit met zijn stem op Wilders als een SP-wethouder met subsidiegeld. Vroeger deed hij ditzelfde voor Pim, daarna voor Verdonk en nu voor zijn Geert. In tegenstelling tot de eerste twee typen PVV’ers moet je deze gewoon negeren.

• Opa of oma

Hebben ze nu al voor de derde keer gezegd dat je ‘zo groot bent geworden’? Enkele borreltjes voor opa en een advocaatje of drie voor oma doen wonderen. Je hebt nog nooit zo’n leuk feestje meegemaakt.

Gepubliceerd in de Ubdate van februari 2012

Ze hebben brede steroïdenlichamen in strakke felgekleurde pakjes. Soms wappert er een cape achter hen aan. Niemand snapt waarom die cape er zit. Zo’n cape blijft overal achter haken en hij maakt je al helemaal niet aerodynamischer. Het zal bij hen wel mode zijn. Nee, dit artikel gaat niet over de Vengaboys fanclub of de extravagante gayscene van Moldavië. Dit stuk gaat over superhelden. De moedige strijders die zich met al hun bovennatuurlijke krachten inzetten voor de goede zaak.

Hun strips zullen nooit in een prestigieus museum hangen – met Roy Liechtenstein als de regelbevestigende uitzondering – en de verfilmingen er van zullen nooit een Oscar winnen. Toch zijn superhelden, zeker voor geschiedenisstudenten, interessant. Superhelden zijn van alle tijden en laten heel exact de mores van een tijdperk zien. Of ze laten zien wat de machthebbers de mensen wilden laten zien. Superhelden zijn namelijk een uitstekend propagandamiddel.

Hercules heeft niet voor niets een aantal Marvell-comics op zijn naam staan. De originele klassieke held had dan wel geen strak felgekleurd pakje – vaak wordt hij afgebeeld met een knots, een nonchalant gedrapeerde leeuwenhuid over zijn schouder en een linnen minirokje – maar je kunt hem zeker beschouwen als een superheld avant la lettre. Zijn halve goddelijke afkomst gaf hem superkrachten mee waarvoor zijn nakomelingen eerst een beet van een radioactieve spin of een vleermuisgerelateerd jeugdtrauma nodig hadden. Superhelden zijn dus al erg oud. Eén van de eerste literaire werken die we kennen is zelfs een superheldenverhaal. Deze Gilgamesh-epos is een verhaal over koning Gilgamesh van Uruk die in een serie Sumerische gedichten heldhaftige daden verricht zoals het verslaan van demonen en een goddelijke stier.

Superhelden volgen de maatschappelijke mores nauwgezet. Het zijn helden omdat ze die dingen doen die hun publiek beschouwt als goed. Interessant is dan ook de morele verandering die superhelden door de eeuwen heen doormaken. Neem bijvoorbeeld de ‘superheld’ Beowulf. Het oud-Engelse verhaal (de oorsprong is grotendeels Scandinavisch) vertelt over een koning die onverschrokken vocht tegen draken en ander gevaar voor zijn eigen roem, eer en zijn wapenbroeders. Beowulf heeft, met het einde als korte uitzondering, een emotioneel leven equivalent aan dat van Steven Seagal. Oftewel: geen. Beowulf was het prototype moedige krijger zoals de Angelsaksen dat het liefst zagen.

Nadat de Normandiërs in 1066 Engeland overnamen en de literaire cultuur van het continent zich over het Britse eiland verspreidde zien we een ander prototype Engelse held opduiken: de hoofse held. Voorbeelden hiervan zijn de verhalen van de ridders van de ronde tafel. Deze helden vochten voor meer dan roem. Zij vochten voor hun geliefde jonkvrouwen (blijk van emotie) en, erg belangrijk, God. De motieven van de Engelse (super)held zijn dus in een relatief korte tijd erg snel veranderd. Helden, met of zonder superkrachten, hebben een voorbeeldfunctie voor het publiek en die voorbeeldfunctie is erg belangrijk.

Machthebbers kunnen met het creëren van superhelden een voorbeeld stellen voor het volk. Het is niet voor niets dat de Tweede Wereldoorlog in de Amerikaanse stripboekenindrustrie ook wel ‘the golden age’ wordt genoemd. Zo werd in de Tweede Wereldoorlog Captain America, het boegbeeld van patriottistische superhelden, geboren in de tekenstudio’s van Amerika’s grootste comicproducent Marvell. De onlangs verfilmde Captain America is een onverschrokken supersoldaat die met een schild en kostuum in de kleuren van de Amerikaanse vlag bij bosjes nazi’s afmaakt.

Nog een intrigerend voorbeeld: Iron Man. In de oorspronkelijk Ironman-strips werd Tony Stark gevangengenomen door Vietnamese communisten, waarna hij de Vietcong en Vietminh in elkaar roste met zijn high tech superheldenpantser. Iron Man was de vleesgeworden (of ijzergeworden, wat je wilt) versie van Reagan’s rollback policy in de koude oorlog. Toen Iron Man in 2008 verfilmd werd waren de black pajamas vervangen door meedogenloze Afghaanse terroristen. Saillant detail: een deel van de fundings voor de film kwam uit de kas van de Amerikaanse luchtmacht.

Superman’s achilleshiel is kryptoniet en Iron Man verliest zijn krachten als zijn batterij op is evenals Samson zijn indrukwekkend biceps ziet krimpen na een bezoekje aan de kapper. Er zijn door de eeuwen heen genoeg parallellen te leggen. Niet alleen in verhaal, maar ook in het gebruik als rolmodel.

Elke student heeft wel eens last van SOG. De één meer dan de ander. Ik word er regelmatig door overvallen, zeker in deze tentamenweken. SOG staat voor ‘studieontwijkend gedrag’ en het afgeleide werkwoord ‘soggen’ doelt op het doen van nutteloze activiteiten terwijl je eigenlijk moet studeren. SOG is de groep sirenen die je leeractiviteiten als het schip van Odysseus naar de klippen wil lokken. Odysseus had nog als voordeel dat hij wist waar de sirenen hem opwachtten zodat hij nog snel de oren van zijn bemanning kon volstoppen met bijenwas en zichzelf aan de mast kon laten binden. SOG is helaas een stuk moeilijker te ontlopen.

SOG-excuses duiken namelijk overal op. Zoals die nostalgische aflevering van Wickie de Viking op Kindernet of een plots erg interessant artikel over waterroofkevers op Wikipedia. Waterroofkevers, het zijn de organische kroontjes op de evolutie. Met hun speciale ‘op het leven onder water aangepaste en roofzuchtige levenswijze’. Heus, u weet nog lang niet hoe boeiend die beestjes zijn, waterroofkevers.

Een andere activiteit in de categorie SOG is het ordenen van de potloden in je etui op kleur, hardheid en houtstructuur. Laatst betrapte ik mezelf zelfs op het afwassen van mijn vaat die nog maar een week oud was. Normaal doe ik dat pas als de resten macaroni zijn omhuld met zo’n gezellig grijsgroen donslaagje. Zo erg had de SOG al toegeslagen deze weken.

Van alle SOG-excuses is één de meest hardnekkige: Facebook. Met een aantal geschiedenisstudenten hebben we het plan opgevat om een rechtszaak aan te spannen tegen Mark Zuckerberg (oprichter van Facebook). Hij mag onze langstudeerboete gaan betalen als ons die opgelegd wordt. Onze studieachterstanden zijn dan immers grotendeels aan zijn uitvinding te danken. Daar doet Zuckerberg het ook om. Weet u dat Zuckerberg eigenlijk stiekem een Chinese infiltrant is? Hij wil met zijn uitvinding de arbeidsproductiviteit van de Westerse wereld naar een historisch dieptepunt laten dalen. Zijn volk kan dan – die Facebookblokkade in China is er niet voor niets – met hun Confuciaanse arbeidsethos de wereldheerschappij veroveren. Daar azen de bamibakkers sinds de Qin-dynastie al op. Ja, echt waar.

Gelukkig kunt u zich wapenen tegen SOG. Twee VWO6-leerlingen van het Almerecollege (Kampen) tonen in hun PWS aan dat kauwgomkauwen uw hersenen al net zo stimuleert als uw kaakspieren en uit recent onderzoek is weer gebleken dat klassieke muziek de concentratie bij studeren verhoogt. Dat laatste kan ik beamen. Schubert en Vivaldi kunnen tijdens de tentamenweken je beste vrienden worden. Huisgenoot en rechtenstudent B. is meer van het stevigere werk. Hij leert het liefst met de marsmuziek uit de wijlen Sovjetunie. Muziek waarin de klassenstrijd, de glorende hoop van de communistische heilstaat en de gebalde vuist van het proletariaat is omgevormd tot een schier oneindig dreinend stuk volksverheffing. Ik heb het, op B.’s advies, ook eens geprobeerd. Drie uur studeren later voelde ik de haast onbedwingbare drang om over de Vismarkt te marcheren met een bontmuts op.

Met het omdraaien van bladzijde 385 van A Short History Of The Middle Ages wentel ik me nog eens om in mijn cocon van zelfmedelijden. Het is elf uur ’s avonds en ik zit in de universiteitsbibliotheek. Ik hoor de diepe zucht van een rechtenstudent boven zijn boek over staatsrecht. We werpen elkaar een begripvolle blik toe. We zijn lotgenoten; slachtoffers van de tentamenweken. Gelukkig zijn de tentamens bijna voorbij. Nog drie dagen. Nog drie dagen. Nog drie dagen.

Speciaal voor u heb ik mij dertien uur ingesloten in een UV-wafelijzer, heb mijn hoofd kaalgeschoren en heb een quasinonchalant baardje laten aangroeien. Zo ziet mijn clichébeeld van de stylist er uit, maar misschien is dat beeld te zonnebankbruin gekleurd door Maik de Boer. Ik ga een poging doen om u in de komende zeshonderd woorden uit te leggen hoe u zich als student hoort te kleden. Niet dat u daarvoor met zeshonderd woorden toe kan. U moet het zien als een korte introductie.

Kort mag het ook zijn want u leert het snel genoeg. Sneller dan u verwacht. Na vier maanden Groningen loop ook ik in mijn eerste verticaal gestreepte overhemden en worden mijn voeten omsloten door Brabants Van Bommel leer. Het laatste is nog een sportief model zonder gaatjes, maar het begin is er. Een studentenleven in Groningen verandert niet alleen je leven maar ook je garderobe. Shirts worden vervangen door overhemden en u ontdekt al snel dat een cognacbruine broek heus niet alleen iets voor oude kerels is.

De kledingmoris voor de student is niet eenduidig. U kunt bijvoorbeeld gaan voor een alternatieve outfit. Voor uw wijd uitlopende broeken, shirts van organisch brandnetelkatoen en uw rokerige detectivejas zoekt u in de kringloopwinkel of de uit de hand gelopen panfluitindianenkraam in de Folkingestraat. Uw hoofdhaar draagt u lang en liever nog in drads. Uw gezichtsbeharing moet lekker anti-establishment zijn. Het zijn haren met een boodschap. Denk aan een Trotskistische snor, een Marxistische baard of stoppels van een andere communistische school. Om uw nieuwe imago helemaal af te maken kunt u enkele Tibetaanse of Keltische accessoires toevoegen.

Niets voor u? U kunt nog altijd kiezen voor de ballenlook. Bijvoorbeeld Ralph Lauren polo’s, Scapa overhemden en Levi’s spijkerbroeken met enkele biervlekken van uw voorgaande dispuutavond. Qua schoenen zijn een Broguemodel (gaatjesschoen), een Oxford of desnoods een stel suède bordeelsluipers in een zotte carnavalskleur aan te raden. Daarbij is een glanzend matje in uw nek net zo onontbeerlijk als een rijke papa en mama. In uw Hugo Boss galasmoking zingt u in gebrekkig Latijn – door uw beperkte klassieke vocabulaire en/of een alcoholgerelateerd spraakmankement – uw verenigingslied of imiteert u de scènes van de Lullo’s van Jiskefet.

Alle mogelijkheden tussen de alternatieve stijl en de ballenlook zijn draagbaar, evenals een ietwat burgerlijkere outfit. Zolang u in het laatste natuurlijk niet te ver doorschiet. Overigens doet anti-modieuziteit het binnen de burgerlijke look erg goed. Als student bent u arm en met uw armoedige kleding laat u zien dat u de noodzakelijke prioriteiten stelt. Uw net uitgekeerde studiefinanciering belandt niet bij de H&M maar in de kassa van de kroeg.

Welke stijl uw voorkeur ook geniet, één setje is voor de mannelijke student sowieso vereist: het jasje dasje. De gevleugelde studentendresscode waarnaar deze columnreeks vernoemd is. De combinatie overhemd, colbert (jasje) en de das (voor burgers ook wel stropdas) is onmisbaar in de kledingkast van een student. Binnen de corpora en de verenigingen die graag doen alsof ze corpora zijn is het jasje dasje het meest ingeburgerd, maar iedere enigszins actieve en zelfrespecterende student heeft het wel als borreltenue voor studievereniging, studentenorkest of sportclub.

Zijn deze tips genoeg voor u? Nee, bij lange na nog niet. Er is nog veel voor u om te leren maar de eer is aan u om dat allemaal zelf ontdekken. U leert het, net als ik, snel genoeg.

Waarschuwing van de schrijver: De volgende tekst bevat een hoog Joris Linssen gehalte.

De Nieuwe Toren staat er nog. Dat is altijd een geruststellende gedachte. De Bovenkerk baadt nog steeds in het oranjegele licht van haar monumentenverlichting, de Stadsbrug is nog steeds wit en het IJsselfront is nog steeds mooi. Mooier zelfs. Een minuut sta ik vanaf het koude perron te kijken naar het schemerige Kampen waarna ik me bedenk dat ik de bus nog moet halen. Ik gooi mijn rugtas over mijn schouder en loop snel naar de bushaltes achter het station. Gelukkig, bus 12 staat er nog. Net als het oude raadshuis, net als de bomen langs de IJsselkade en net als de gekraakte stadsvilla. Dat laatste is nog wel het meest wonderlijk. Bij de derde halte stap ik uit. Gelukkig, casa di Duiveman staat er ook nog.

Ik steek het sleutel in het slot maar voordat ik hem om kan draaien wordt de deur al opengedaan. “Daar is onze wereldreiziger,” zegt mijn vader breed grijnzend. Als ik over de drempel stap word ik omhelst door mijn moeder. De verloren zoon is terug. De tafel is al gedekt en er komt stoom van de pannen. Vanavond geen opwarmlasagne maar aardappels, boontjes en rundvlees.

Albertusmeisjes (studentes van studentenvereniging Albertus Magnus, red.) heb ik het wel eens horen afkorten tot THTH. Persoonlijk vind ik THTH niet echt fijn bekken, dus ik houd het maar op de volledige term: thuisthuis. Een student heeft een thuis, het gebouw waar zijn kamer gevestigd is, en een thuisthuis. Thuisthuis is het ouderlijk huis en omringende stad, dorp of eiland. Elke vrijdag zitten de treinen vanuit Groningen vol met studenten die op weg zijn naar hun ouders. De meesten met een grote sporttas vol was.

Thuisthuis is een belangrijke plek in het leven van een student. Het is zoiets als de pitstop in een Formule 1 race. Je eet er weer eens gezond een AVG’tje (aardappel-vlees-groente) en je lichaam krijgt weer twee dagen uitgebreid de tijd om alcohol, nicotine en bedorven eenpansmaaltijden af te stoten. Thuisthuis is ook de plek waar je hoog opgelopen studieachterstanden wegwerkt en, als deze relatie nog uit een prestudentikoos tijdperk stamt, je vriend of vriendin weer ziet. Eindelijk. Daarnaast is het overigens ook een uitstekende gratis wasserette en printshop. Pap en mam laten je liefdevol hun hele cartridge leegprinten zodat je maandag met schone kleren en een vuistdikke stapel stencils terug naar Groningen kan.

In de korte tijd die ik nu in Groningen woon ben ik er al helemaal ingeburgerd. Ik ben een onderdeel van Groningen geworden en Groningen een onderdeel van mij. Ik houd van haar harde accent, van haar Gotische gevels en ik houd van haar kroegen variërend van bruin, Irish tot hippe yuppentent. Ik zing uit volle borst de ode aan het Gras Van Het Noorderplantsoen mee. Maar toch, Kampen is ergens iets onuitroeibaars dat in je blijft steken als een Eskimoharpoen met weerhaken in een walvis. Het is alleen niet zo pijnlijk.

Ik weet nog het moment dat ik voor de eerste keer alleen naar Amsterdam reisde. Via Hilversum kwam ik aan op Amsterdam Centraal. De treindeuren draaiden open en ik huppelde over het perron van blijdschap. Ik huppelde als een hippie die de Age of Aquarius aan zag breken. Ik ademde de lucht van grootstedelijke smog, de lucht van de Turkse meneer naast mij die veel knoflook had gegeten en bovenal de lucht van vrijheid. Eindelijk, ik was in de beschaving. De Grote Stad waar het allemaal gebeurde. Ver weg van die algeprezen ‘dorpse mentaliteit’ van de stad die vooral geen dorp genoemd wil worden. Hoe anders was dat dynamische Amsterdam in vergelijking met het ingeslapen provinciestadje waar ik vandaan kwam.

Vier reizen naar Amsterdam later was ik blij als ik weer in Kampen was. Leuk hoor, Amsterdam. Mooie gebouwen, geinige kapsels, dat soort dingen. Maar nee, ik zou er nooit willen wonen. Doe mij dan toch maar Groningen of Kampen. Of beter nog: beiden tegelijkertijd. Groningen is vrijwel perfect. Het is niet zo klein als Kampen, ook iets groter dan Zwolle maar weer niet zo immens als Amsterdam. Het is te overzien en toch is er meer dan genoeg te doen.

Ursel de Geer zou zeggen: ’t is hier fantasties. Dat is Groningen: fantasties. Maar toch ga ik de meeste weekenden weer terug naar Kampen. “La perfection est toujours une combinaison,” zei een Franse chefkok ooit. Doordeweeks heb ik het woelige studentenbestaan van Groningen en in het weekend het ontspannende leven van Kampen. Beide steden hebben elkaar nodig om gewaardeerd te worden.

Dit bedenk ik allemaal terwijl ik in de kerstboom op zoek ben naar een losgedraaide lampje. Vanuit de keuken komt de heerlijke lucht van een kerstcake die in de oven staat. Ik weet dat ik over vier jaar vast niet meer zo vaak in Kampen kom. Als je jong, ambitieus en hoger opgeleid bent is het niet the place to be. Dat moet je ook niet willen. Je wilt de wereld zien, de wereld die voor jou zoveel verder gaat dan Overijssel en misschien wel verder dan Nederland.

Maar wie weet word ik ooit wel als de oude meneer die in één van de coupés van het Kamper Lijntje wordt geciteerd. Naast het citaat staat een foto van de Torenstraat bij zonsondergang. De zinsconstructie is wat vreemd maar de zin is veelzeggend: “Ik ben lang weggeweest maar Kampen is prachtig.” Hoezeer ik ook geniet van het actieve stadse leven, het slaperige maar prachtige Kampen zal altijd een beetje mijn thuisthuis blijven.

De lampjes van de kerstboom flitsen plots weer aan. Dat lampje zat dus los.

De fiets is voor een student zijn kostbaarste bezit. Hij koestert zijn fiets als Robert Vuijsje een stel Antilliaanse billen. En net als Vuijsjes perfecte zwarte vrouwenbips moet een perfecte studentenfiets bij voortbeweging schudden en drillen. Daarbij moet de band een lichte boggel hebben, staat het stuur een beetje scheef en moet de kettingkast ratelen of, nog fijner, schel snerpen. De fiets moet ook vooral niet duur zijn. De gouden regel: Je kettingslot is duurder dan de roestige rammelbak waar hij om heen zit.

De beste fietsen zijn de klassieke modellen. De Union waarmee oma het Pieterpad reed in 1947 of de onverwoestbare Gazelle waarmee opa nog naar de kazerne fietste voor zijn militaire keuring. Ouderwets? Nee joh! Met een nieuw bandje, een gelzadeltje en een fietslichtje van de Fietsersbond rijden deze standvastige tweewielers weer als nieuw. Bijna nieuw dan, want als ze té nieuw zijn weet je dat een bezatte zwerver er mee aan de haal gaat om hem voor twee filtersigaretjes door te verkopen op de Grote Markt. Hiervoor is een preventieve maatregel: Het spuiten van je fiets zodat deze zó lelijk is dat zelfs een dakloze met een verruimde geest hem nog niet de moeite waard vindt.

Groningen is de stad waar het altijd herfst is, zo zei de dichter Jean Pierre Rawie ooit in een mooi interview met Vrij Nederland. Groningen is grijzig en kleurloos, maar de fietsen zijn alles behalve dat. Regelmatig rammelen er fuchsiapaarse, kanariegele en My-Little-Pony-roze modellen langs je heen. Soms al die kleuren door elkaar als ijzeren reproducties van Mondriaan, Appel en Pollock.

Je fiets moet niet alleen oud en goedkoop zijn vanwege het diefstalrisico. Als je fiets niet gestolen wordt dan rijd je hem wel eens in de prak. De kruisingen naast de Korenbeurs zijn voor fietsers wat de Place Charles de Gaulle in Parijs is voor automobilisten. Volgens mij vergoeden de verzekeringen deze kruispunten nog wel, in tegenstelling tot de Place Charles de Gaulle, maar dat dit nog uit kan zal er mee te maken hebben dat de meeste studenten te arm zijn om überhaupt een fietsverzekering af te sluiten.

Als het fietsgevaar niet van louche tweewielerhandelaars of botsende wegpiraten komt dan is er nog een ander infrastructureel probleem: bejaarde Duitse toeristen. In groepjes lopen ze verdwaasd door het centrum. Het is als een compliment op te vatten dat ze de Groninger straten verwarren met hun eigen schöne pünktliche boulevards, maar het is ook wel ronduit ärgerlich dat ze maar niet willen begrijpen dat de straat niet voor voetgangers is.

Nu u dit alles gelezen heeft denkt u waarschijnlijk dat u nog beter al huppelend een mijnenveld kan oversteken dan dat u zich fietsend in de prachtige Groninger binnenstad begeeft. Ach, zo erg is het ook weer niet. Als u op citytrip gaat naar Groningen dan raad ik u de fiets van harte aan. De tips die ik dan kan geven zijn het kopen van een goed fietsslot en het beschikken over stalen, beter nog platina, zenuwen. Mocht u toch kiezen om Groningen te voet te verkennen: Ga alstublieft niet, zoals de Duitsers, midden op straat lopen. Als u dat toch wilt doen raad ik u alsnog het huppelen over een mijnenveld aan. Dat is immers een stuk veiliger.

Oh Oh Cherso is een programma uit mijn zogenaamde guilty pleasure rijtje. Als geschiedenisstudent hoor je vaste kijker te zijn van Andere Tijden, Buitenhof en dat nieuwe Nova maar dan zonder Clairy Polak. Ik breek met die regel. Als ik tv kijk dan is het voor de ultieme lowbrow: Dr. Phill, Wie trouwt mijn zoon?, Oh Oh Cherso, Holland in da Hood of, als grootste guilty pleasure: AstroTV. Guilty pleasures zijn dingen als vette patat en de liedjes van de Village People. Na consumptie voel je je ergens schuldig, maar ergens was het toch ook verdomd lekker.

Niets is heerlijker dan dr. Phil die een Amerikaanse familie met een ongezond leefpatroon, diepe schulden, een nymfomane cheerleaderdochter, een demonisch zoontje en een schurftige hond op zijn typische vaderlijke dr. Philmanier de les leest. Amerikaans moralisme met een psychologisch sausje er over. Net zo genieten is Holland in da Hood. Een aantal jongens die na het zien van 8 Mile hun Friese dorpje willen representen in donker LA. De bloederige nageboorten van Extince en Brainpower die al jankend door de Amerikaanse getto’s worden gesleurd door Willie Wartaal. Oh wat fijn.

Waarom het fijn is? Wie weet komt het omdat je je zo ontzettend slim voelt na het zien van dit soort programma’s. Het beste materiaal daarvoor is nog wel AstroTV. Hypochondere huisvrouwen met huwelijksproblemen (heerlijke alliteratie) bellen Astrid de TV-zieneres. “Ik voel wat in mijn buik. … Heb je buikpijn, Natasja?” “Goh, nu je het zegt. Ja, inderdaad.” Kijk, hiermee kom je de tentamenweek door.

Nadat mijn site finaal gecrasht was heb ik beloofd dat ik hem weer op zou halen uit Hades’ onderwereld van rokende servers en driekoppige Iraanse hackers. Zo geschiedde. Met een beetje hulp van wordpress-kenner en webdesigntalent Kevin en de aardige meneer van de Strato-helpdesk met zijn gezellige zachte ‘g’.

Waar blijven de stukken? De meesten zijn hartstikke foetsie en niet meer terug te halen. Een paar heb ik kunnen redden en deze columns (andersoortige artikelen hebben het niet overleefd) zal ik op den duur herplaatsen.

Aan het eind van de volgende maand zal er sowieso een compleet nieuw stuk gepubliceerd worden. Dan pas? Ja, dan pas.