Speciaal voor u heb ik mij dertien uur ingesloten in een UV-wafelijzer, heb mijn hoofd kaalgeschoren en heb een quasinonchalant baardje laten aangroeien. Zo ziet mijn clichébeeld van de stylist er uit, maar misschien is dat beeld te zonnebankbruin gekleurd door Maik de Boer. Ik ga een poging doen om u in de komende zeshonderd woorden uit te leggen hoe u zich als student hoort te kleden. Niet dat u daarvoor met zeshonderd woorden toe kan. U moet het zien als een korte introductie.

Kort mag het ook zijn want u leert het snel genoeg. Sneller dan u verwacht. Na vier maanden Groningen loop ook ik in mijn eerste verticaal gestreepte overhemden en worden mijn voeten omsloten door Brabants Van Bommel leer. Het laatste is nog een sportief model zonder gaatjes, maar het begin is er. Een studentenleven in Groningen verandert niet alleen je leven maar ook je garderobe. Shirts worden vervangen door overhemden en u ontdekt al snel dat een cognacbruine broek heus niet alleen iets voor oude kerels is.

De kledingmoris voor de student is niet eenduidig. U kunt bijvoorbeeld gaan voor een alternatieve outfit. Voor uw wijd uitlopende broeken, shirts van organisch brandnetelkatoen en uw rokerige detectivejas zoekt u in de kringloopwinkel of de uit de hand gelopen panfluitindianenkraam in de Folkingestraat. Uw hoofdhaar draagt u lang en liever nog in drads. Uw gezichtsbeharing moet lekker anti-establishment zijn. Het zijn haren met een boodschap. Denk aan een Trotskistische snor, een Marxistische baard of stoppels van een andere communistische school. Om uw nieuwe imago helemaal af te maken kunt u enkele Tibetaanse of Keltische accessoires toevoegen.

Niets voor u? U kunt nog altijd kiezen voor de ballenlook. Bijvoorbeeld Ralph Lauren polo’s, Scapa overhemden en Levi’s spijkerbroeken met enkele biervlekken van uw voorgaande dispuutavond. Qua schoenen zijn een Broguemodel (gaatjesschoen), een Oxford of desnoods een stel suède bordeelsluipers in een zotte carnavalskleur aan te raden. Daarbij is een glanzend matje in uw nek net zo onontbeerlijk als een rijke papa en mama. In uw Hugo Boss galasmoking zingt u in gebrekkig Latijn – door uw beperkte klassieke vocabulaire en/of een alcoholgerelateerd spraakmankement – uw verenigingslied of imiteert u de scènes van de Lullo’s van Jiskefet.

Alle mogelijkheden tussen de alternatieve stijl en de ballenlook zijn draagbaar, evenals een ietwat burgerlijkere outfit. Zolang u in het laatste natuurlijk niet te ver doorschiet. Overigens doet anti-modieuziteit het binnen de burgerlijke look erg goed. Als student bent u arm en met uw armoedige kleding laat u zien dat u de noodzakelijke prioriteiten stelt. Uw net uitgekeerde studiefinanciering belandt niet bij de H&M maar in de kassa van de kroeg.

Welke stijl uw voorkeur ook geniet, één setje is voor de mannelijke student sowieso vereist: het jasje dasje. De gevleugelde studentendresscode waarnaar deze columnreeks vernoemd is. De combinatie overhemd, colbert (jasje) en de das (voor burgers ook wel stropdas) is onmisbaar in de kledingkast van een student. Binnen de corpora en de verenigingen die graag doen alsof ze corpora zijn is het jasje dasje het meest ingeburgerd, maar iedere enigszins actieve en zelfrespecterende student heeft het wel als borreltenue voor studievereniging, studentenorkest of sportclub.

Zijn deze tips genoeg voor u? Nee, bij lange na nog niet. Er is nog veel voor u om te leren maar de eer is aan u om dat allemaal zelf ontdekken. U leert het, net als ik, snel genoeg.

Waarschuwing van de schrijver: De volgende tekst bevat een hoog Joris Linssen gehalte.

De Nieuwe Toren staat er nog. Dat is altijd een geruststellende gedachte. De Bovenkerk baadt nog steeds in het oranjegele licht van haar monumentenverlichting, de Stadsbrug is nog steeds wit en het IJsselfront is nog steeds mooi. Mooier zelfs. Een minuut sta ik vanaf het koude perron te kijken naar het schemerige Kampen waarna ik me bedenk dat ik de bus nog moet halen. Ik gooi mijn rugtas over mijn schouder en loop snel naar de bushaltes achter het station. Gelukkig, bus 12 staat er nog. Net als het oude raadshuis, net als de bomen langs de IJsselkade en net als de gekraakte stadsvilla. Dat laatste is nog wel het meest wonderlijk. Bij de derde halte stap ik uit. Gelukkig, casa di Duiveman staat er ook nog.

Ik steek het sleutel in het slot maar voordat ik hem om kan draaien wordt de deur al opengedaan. “Daar is onze wereldreiziger,” zegt mijn vader breed grijnzend. Als ik over de drempel stap word ik omhelst door mijn moeder. De verloren zoon is terug. De tafel is al gedekt en er komt stoom van de pannen. Vanavond geen opwarmlasagne maar aardappels, boontjes en rundvlees.

Albertusmeisjes (studentes van studentenvereniging Albertus Magnus, red.) heb ik het wel eens horen afkorten tot THTH. Persoonlijk vind ik THTH niet echt fijn bekken, dus ik houd het maar op de volledige term: thuisthuis. Een student heeft een thuis, het gebouw waar zijn kamer gevestigd is, en een thuisthuis. Thuisthuis is het ouderlijk huis en omringende stad, dorp of eiland. Elke vrijdag zitten de treinen vanuit Groningen vol met studenten die op weg zijn naar hun ouders. De meesten met een grote sporttas vol was.

Thuisthuis is een belangrijke plek in het leven van een student. Het is zoiets als de pitstop in een Formule 1 race. Je eet er weer eens gezond een AVG’tje (aardappel-vlees-groente) en je lichaam krijgt weer twee dagen uitgebreid de tijd om alcohol, nicotine en bedorven eenpansmaaltijden af te stoten. Thuisthuis is ook de plek waar je hoog opgelopen studieachterstanden wegwerkt en, als deze relatie nog uit een prestudentikoos tijdperk stamt, je vriend of vriendin weer ziet. Eindelijk. Daarnaast is het overigens ook een uitstekende gratis wasserette en printshop. Pap en mam laten je liefdevol hun hele cartridge leegprinten zodat je maandag met schone kleren en een vuistdikke stapel stencils terug naar Groningen kan.

In de korte tijd die ik nu in Groningen woon ben ik er al helemaal ingeburgerd. Ik ben een onderdeel van Groningen geworden en Groningen een onderdeel van mij. Ik houd van haar harde accent, van haar Gotische gevels en ik houd van haar kroegen variërend van bruin, Irish tot hippe yuppentent. Ik zing uit volle borst de ode aan het Gras Van Het Noorderplantsoen mee. Maar toch, Kampen is ergens iets onuitroeibaars dat in je blijft steken als een Eskimoharpoen met weerhaken in een walvis. Het is alleen niet zo pijnlijk.

Ik weet nog het moment dat ik voor de eerste keer alleen naar Amsterdam reisde. Via Hilversum kwam ik aan op Amsterdam Centraal. De treindeuren draaiden open en ik huppelde over het perron van blijdschap. Ik huppelde als een hippie die de Age of Aquarius aan zag breken. Ik ademde de lucht van grootstedelijke smog, de lucht van de Turkse meneer naast mij die veel knoflook had gegeten en bovenal de lucht van vrijheid. Eindelijk, ik was in de beschaving. De Grote Stad waar het allemaal gebeurde. Ver weg van die algeprezen ‘dorpse mentaliteit’ van de stad die vooral geen dorp genoemd wil worden. Hoe anders was dat dynamische Amsterdam in vergelijking met het ingeslapen provinciestadje waar ik vandaan kwam.

Vier reizen naar Amsterdam later was ik blij als ik weer in Kampen was. Leuk hoor, Amsterdam. Mooie gebouwen, geinige kapsels, dat soort dingen. Maar nee, ik zou er nooit willen wonen. Doe mij dan toch maar Groningen of Kampen. Of beter nog: beiden tegelijkertijd. Groningen is vrijwel perfect. Het is niet zo klein als Kampen, ook iets groter dan Zwolle maar weer niet zo immens als Amsterdam. Het is te overzien en toch is er meer dan genoeg te doen.

Ursel de Geer zou zeggen: ’t is hier fantasties. Dat is Groningen: fantasties. Maar toch ga ik de meeste weekenden weer terug naar Kampen. “La perfection est toujours une combinaison,” zei een Franse chefkok ooit. Doordeweeks heb ik het woelige studentenbestaan van Groningen en in het weekend het ontspannende leven van Kampen. Beide steden hebben elkaar nodig om gewaardeerd te worden.

Dit bedenk ik allemaal terwijl ik in de kerstboom op zoek ben naar een losgedraaide lampje. Vanuit de keuken komt de heerlijke lucht van een kerstcake die in de oven staat. Ik weet dat ik over vier jaar vast niet meer zo vaak in Kampen kom. Als je jong, ambitieus en hoger opgeleid bent is het niet the place to be. Dat moet je ook niet willen. Je wilt de wereld zien, de wereld die voor jou zoveel verder gaat dan Overijssel en misschien wel verder dan Nederland.

Maar wie weet word ik ooit wel als de oude meneer die in één van de coupés van het Kamper Lijntje wordt geciteerd. Naast het citaat staat een foto van de Torenstraat bij zonsondergang. De zinsconstructie is wat vreemd maar de zin is veelzeggend: “Ik ben lang weggeweest maar Kampen is prachtig.” Hoezeer ik ook geniet van het actieve stadse leven, het slaperige maar prachtige Kampen zal altijd een beetje mijn thuisthuis blijven.

De lampjes van de kerstboom flitsen plots weer aan. Dat lampje zat dus los.

De fiets is voor een student zijn kostbaarste bezit. Hij koestert zijn fiets als Robert Vuijsje een stel Antilliaanse billen. En net als Vuijsjes perfecte zwarte vrouwenbips moet een perfecte studentenfiets bij voortbeweging schudden en drillen. Daarbij moet de band een lichte boggel hebben, staat het stuur een beetje scheef en moet de kettingkast ratelen of, nog fijner, schel snerpen. De fiets moet ook vooral niet duur zijn. De gouden regel: Je kettingslot is duurder dan de roestige rammelbak waar hij om heen zit.

De beste fietsen zijn de klassieke modellen. De Union waarmee oma het Pieterpad reed in 1947 of de onverwoestbare Gazelle waarmee opa nog naar de kazerne fietste voor zijn militaire keuring. Ouderwets? Nee joh! Met een nieuw bandje, een gelzadeltje en een fietslichtje van de Fietsersbond rijden deze standvastige tweewielers weer als nieuw. Bijna nieuw dan, want als ze té nieuw zijn weet je dat een bezatte zwerver er mee aan de haal gaat om hem voor twee filtersigaretjes door te verkopen op de Grote Markt. Hiervoor is een preventieve maatregel: Het spuiten van je fiets zodat deze zó lelijk is dat zelfs een dakloze met een verruimde geest hem nog niet de moeite waard vindt.

Groningen is de stad waar het altijd herfst is, zo zei de dichter Jean Pierre Rawie ooit in een mooi interview met Vrij Nederland. Groningen is grijzig en kleurloos, maar de fietsen zijn alles behalve dat. Regelmatig rammelen er fuchsiapaarse, kanariegele en My-Little-Pony-roze modellen langs je heen. Soms al die kleuren door elkaar als ijzeren reproducties van Mondriaan, Appel en Pollock.

Je fiets moet niet alleen oud en goedkoop zijn vanwege het diefstalrisico. Als je fiets niet gestolen wordt dan rijd je hem wel eens in de prak. De kruisingen naast de Korenbeurs zijn voor fietsers wat de Place Charles de Gaulle in Parijs is voor automobilisten. Volgens mij vergoeden de verzekeringen deze kruispunten nog wel, in tegenstelling tot de Place Charles de Gaulle, maar dat dit nog uit kan zal er mee te maken hebben dat de meeste studenten te arm zijn om überhaupt een fietsverzekering af te sluiten.

Als het fietsgevaar niet van louche tweewielerhandelaars of botsende wegpiraten komt dan is er nog een ander infrastructureel probleem: bejaarde Duitse toeristen. In groepjes lopen ze verdwaasd door het centrum. Het is als een compliment op te vatten dat ze de Groninger straten verwarren met hun eigen schöne pünktliche boulevards, maar het is ook wel ronduit ärgerlich dat ze maar niet willen begrijpen dat de straat niet voor voetgangers is.

Nu u dit alles gelezen heeft denkt u waarschijnlijk dat u nog beter al huppelend een mijnenveld kan oversteken dan dat u zich fietsend in de prachtige Groninger binnenstad begeeft. Ach, zo erg is het ook weer niet. Als u op citytrip gaat naar Groningen dan raad ik u de fiets van harte aan. De tips die ik dan kan geven zijn het kopen van een goed fietsslot en het beschikken over stalen, beter nog platina, zenuwen. Mocht u toch kiezen om Groningen te voet te verkennen: Ga alstublieft niet, zoals de Duitsers, midden op straat lopen. Als u dat toch wilt doen raad ik u alsnog het huppelen over een mijnenveld aan. Dat is immers een stuk veiliger.

Oh Oh Cherso is een programma uit mijn zogenaamde guilty pleasure rijtje. Als geschiedenisstudent hoor je vaste kijker te zijn van Andere Tijden, Buitenhof en dat nieuwe Nova maar dan zonder Clairy Polak. Ik breek met die regel. Als ik tv kijk dan is het voor de ultieme lowbrow: Dr. Phill, Wie trouwt mijn zoon?, Oh Oh Cherso, Holland in da Hood of, als grootste guilty pleasure: AstroTV. Guilty pleasures zijn dingen als vette patat en de liedjes van de Village People. Na consumptie voel je je ergens schuldig, maar ergens was het toch ook verdomd lekker.

Niets is heerlijker dan dr. Phil die een Amerikaanse familie met een ongezond leefpatroon, diepe schulden, een nymfomane cheerleaderdochter, een demonisch zoontje en een schurftige hond op zijn typische vaderlijke dr. Philmanier de les leest. Amerikaans moralisme met een psychologisch sausje er over. Net zo genieten is Holland in da Hood. Een aantal jongens die na het zien van 8 Mile hun Friese dorpje willen representen in donker LA. De bloederige nageboorten van Extince en Brainpower die al jankend door de Amerikaanse getto’s worden gesleurd door Willie Wartaal. Oh wat fijn.

Waarom het fijn is? Wie weet komt het omdat je je zo ontzettend slim voelt na het zien van dit soort programma’s. Het beste materiaal daarvoor is nog wel AstroTV. Hypochondere huisvrouwen met huwelijksproblemen (heerlijke alliteratie) bellen Astrid de TV-zieneres. “Ik voel wat in mijn buik. … Heb je buikpijn, Natasja?” “Goh, nu je het zegt. Ja, inderdaad.” Kijk, hiermee kom je de tentamenweek door.

Nadat mijn site finaal gecrasht was heb ik beloofd dat ik hem weer op zou halen uit Hades’ onderwereld van rokende servers en driekoppige Iraanse hackers. Zo geschiedde. Met een beetje hulp van wordpress-kenner en webdesigntalent Kevin en de aardige meneer van de Strato-helpdesk met zijn gezellige zachte ‘g’.

Waar blijven de stukken? De meesten zijn hartstikke foetsie en niet meer terug te halen. Een paar heb ik kunnen redden en deze columns (andersoortige artikelen hebben het niet overleefd) zal ik op den duur herplaatsen.

Aan het eind van de volgende maand zal er sowieso een compleet nieuw stuk gepubliceerd worden. Dan pas? Ja, dan pas.